Schone slaper

Tussen al het verwerken door van mijn beelden van China en Taiwan, dacht ik dat het geen slecht idee zou zijn om nog eens een beeld op deze blog te plaatsen, vooraleer hij inslaapt.
Deze foto maakte ik in het Shijingshan Amusement Park in Peking. Ik had al één en ander over dit park gelezen op internet voor ik op reis vertrok. Er zouden figuren rondlopen die verdacht “goed” lijken op mickey mouse, Donald Duck en de 7 dwergen…. En er zou ook een Kasteel staan dat nogal gelijkenissen heeft met dat van Disneyland. Dat laatste kan ik bevestigen met deze foto, maar de andere figuren liepen er niet meer rond, dankzij een leger advocaten van Disney waarschijnlijk.

Trash

Ziezo, hier zijn we weer. Sinds vanmiddag ben ik terug van mijn reis naar Taiwan, China en 2 tussenstops in Hong Kong. 7425 beelden in totaal gemaakt, goed voor zo’n 189 gigabyte… Het verwerken kan beginnen. Tegen eind deze week zou dit toch gebeurd moeten zijn, want komende zondag vertrek ik voor 10 dagen naar Las Vegas. De foto’s van China en Taiwan zullen wellicht ergens in juni verschijnen in De Morgen…
Dit beeld maakte ik daarstraks nog op de luchthaven van Taiwan, toen we 3 uur op onze volgende vlucht moesten wachten.

Disneyland Hong-Kong

Door de vele reacties op de vorige post heb ik toch maar besloten om een beeld op deze blog te plaatsen. Ik heb net een weekje Taiwan achter de rug en gisteren zijn we eventjes in Hong Kong geweest, om zo dadelijk verder naar Peking door te reizen voor nog een weekje te gaan fotograferen.
Onderstaand beeld maakte ik in Disneyland Hong Kong. Heb er 3 uurkes kunnen rondlopen. Qua sfeer vind ik het wel passen in mijn reeks van “vreemde hoekje”.

eventjes weg

Ik zit voor de moment in Taiwan in opdracht voor De Morgen. Om blogs te schrijven en elke avond koortsachtig in mijn beelden zitten te grasduinen om hier te plaatsen, is er weinig tijd. Bovendien moeten de beelden, althans een selectie ervan, eerst verschijnen in de krant. Wanneer dat zal zijn weet ik zelf nog niet.
Wat ik wel even kan doen is reclame maken voor de fototentoonstelling van Lisa Van Damme en Ellen Goegebuer in de Vanetiaanse Gaanderijen in Oostende.

Voor wie het echt te erg vind dat ik eventjes niets meer op deze blog zal posten, plaats ik toch maar snel nog even één foto van een doos kleenex om de traantjes af te vegen, taiwanese kleenex dan nog wel met bijbehorend kantwerk.

Kleenex, Taipei-Taiwan 20-O4-2008

Iemand een nikon D300 ?

Toen ik vorig jaar de Nikon Promising Photographer Award won, kreeg ik een nikon D200 mee naar huis. Ik kreeg toen te horen dat er een opvolger in aantocht was, de D300, en zou mijn D200 kunnen inruilen tegen dit model. Ondertussen is de D300 al een tijdje op de markt en na veel over ent weer gemail heb ik dan eindelijk mijn D300 in gekregen. Wat ik er tot hier toe over gelezen heb is zeer positief, en ik denk dat het een zeer degelijke camera is… Anderhalf jaar geleden toen ik nog met nikon werkte, zou ik hem uiteraard houden om mee te werken, maar tegenwoordig bezit ik enkel nog Canon gerief. Een gekregen paard mag je niet in de bek kijken, maar het zou stom zijn om de camera in de kast te laten staan, of nikon objectieven te kopen.
Dus zet ik hem hier in de etalage. Richtprijs: 1555 euro. (er zit garantie op)
Geïnteresseerden kunnen een mailtje sturen naar jimmy.kets@pandora.be

Rots

Dit beeld maakte ik vandaag in Bobbejaanland, waar ik een opdrachtje voor de krant moest uitvoeren. Even tussendoor maakte ik deze foto, die ergens wel in aanloop ligt van mijn toekomstige “landschapsfotografie”. Eigenlijk is het misschien zot om dit op mijn blog te zetten, want in’t klein kan dit niet werken, omdat dit soort beelden heel veel moet hebben van de details en structuren, die pas te zien zijn als je zoiets een meter groot aan de muur hangt tussen plexi, al geeft mijn 30 inch scherm ook wel een bevredigende indruk. Als beeld mankeert er misschien wel wat aan, maar de sfeer bevalt me wel… wordt vervolgd binnenkort in Las Vegas.

Joepie

De 3 fotoprijzen bij de uitreiking van de Belgische Foto- en Filmpersprijs zijn gisteren allemaal naar “De Morgen” fotografen gegaan. De prestigeprijs (1000 euro) ging naar Filip Claus, de havenprijs (750 euro) ging naar Thomas Vanhaute en de prijs van de Vlaamse Vereniging voor Journalisten (750 euro) ging naar mezelf voor onderstaand beeld. Ik maakte dit beeld na de eerste plenaire vergadering die plaats vond na de federale verkiezingen van 2007. Guy Verhofstadt daagt Yves Leterme uit om zijn ambities waar te maken. Op het ogenblik dat beide heren elkaar het vingertje wijzen, staren alle fotografen naar het schermpje van hun camera en missen zo het moment.

Saunadorp

Vanmiddag op de E 313 zag ik in de verte een rookpluim. Een auto stond in brand langs de kant van de autostrade. Ik dacht nog even om niet te stoppen, maar heb me dan toch op de pechstrook stopgezet. Niet dat ik al ooit ongevallen gefotografeerd heb, maar voor alles is er een eerste keer dacht ik zo bij mezelf…

Vermist

Misschien getuigt het niet van goede smaak om dit portret nu te plaatsen op mijn blog in navolging van vorige post, maar de verleiding was net iets te groot en ik was sowieso van plan om dit dubbelportretje van Joke Devynck en Cathérine Kools op deze Blog te plaatsen. Ik maakte dit beeld 10 dagen geleden voor bij een dubbelinterview met beide actrices over hun rol in de film en nu ook tv-serie VERMIST. Afspraak was in het Zuiderpershuis in Antwerpen. Ik wist dat de locatie zelf niet veel inspiratie zou opleveren om een portret te maken, dus hield ik mijn ogen extra goed open toen ik naar desbetreffende interviewplaats wandelde. Misschien moet ik ze naast de schelde portretteren, of daar voor die kapotte muur of… plots zag ik deze VERMIST affiche hangen op de zuil van een appartementsblokje! Geen schelde dus, dit zou het worden! Beide madammen mee naar buiten genomen en langs de zuil geplaatst, klik klik klik en ik kon weeral terug naar huis slenteren. Soms kan het leven toch makkelijk zijn.

nacht van de televisiesterren

Tis hier net 3 uur ’s nachts geworden, de 3de nacht op rij dat ik pas rond 3 uur gedaan heb met werken. Vandaag stond de nacht van de televisiesterren in Hasselt op het programma. Mijn opdracht bestond er voornamelijk uit om onze journalist Wilfried te volgen tussen het BV gebeuren. Ik moet zeggen dat alles er proper geregeld was voor de journalisten: WIFI, drank a volenté en de niet te versmaden kleffe sandwiches waarvan ik er toch maar ééntje heb binnengewerkt met veel geknauw en met cola doorspoelerij. Maar waarom nog meer precious maaginhoud vullen hiermee, als er even later een “walking dinner” voorzien was in de ruimte ernaast Allemaal wel lekker daar maar het kon helaas niet tippen aan de doorsnee autosalon stand die eten aanbiedt op de persdag, maar dit volledig terzijde.
Van de uitreiking zelf mochten we geen foto’s maken, dat was enkel voorbehouden aan een vrt fotograaf. Nadien was er wel de mogelijkheid om een groepsfoto te maken maar dit was nu ook geen toppunt van creatieve fotografie. Nadien nog een tochtje gemaakt met Wilfried op de afterparty, met een glaasje bubbels waar we toch wel 5 van de 10 gekregen jetons aan moesten spenderen. Met de overige 5 kon er dan nog een ijsje en ne cola af. Wat me om de één of andere reden opviel was het feit dat er veel BV’s bijzonder slecht gekleed bijliepen. De vrouw van XXX had precies een bloemengordijn aan, een andere BV had dan weer een verschrikkelijk lelijke zwarte plastieken bloem als decoratie op haar rode vestje gespeld, bizar allemaal. Waar zijn de tv stylisten als je ze nodig hebt. Ik had er misschien een reeksje van kunnen maken…
Er was slechts één regel voor de avond: na 1 uur ’s nachts moesten alle film- en fotocamera’s opgeborgen worden, zodat de BV’s zich ook eens konden laten gaan (niet dat er na 1 uur het er zo veel losser aan toeging). Tussen 12 uur en 1 uur heb ik even voor mezelf wat rondgelopen en wat beelden gemaakt (zie hieronder). Dan had ik het ook zo een beetje gehad, want echt veel was er niet te beleven. Hup de auto dan maar in en de autostrade op richting Antwerpen. Tot plots… vanuit de middenberm van de autostrade een kat opdook en over de weg liep. Ze zag nog net in de lichten van mijn auto en ik stuurde in de mate van het mogelijke bij maar de onvermijdelijke boenk volgde… Toch wel even schrikken van de klap en mijn hart kreeg een adrenalinestoot. Nadien heb ik me maar even op een parking gezet om mijn auto te inspecteren, maar er was geen butsje te bespeuren. Hopelijk heeft de kat niet geleden.