Jimmy Kets

Jimmy Kets' BLOG www.jimmykets.be

Bruce Gilden

with 26 comments

Gisteren ben ik naar een fototentoonstelling geweest van Bruce Gilden in Amsterdam in gallerij TEN HAAF PROJECTS . Bruce Gilden is één van mijn favoriete fotografen, dus dit wou ik zeker niet missen. Ik had de eer om even met Bruce himself even een klapke te doen en een paar boeken die ik van hem had, te laten signeren. Toffe down to earth gast. Ik heb hem ook een paar van mijn beelden laten zien op mijn i-phone. Hij vond wel dat ik grappige beelden maakte, maar soms iets teveel van die humor in zijn ogen, kan natuurlijk zijn omdat ik hem enkel vooral dat soort beelden heb laten zien. Alhoewel, heb hem ook de foto van mijn Blond Hair laten zien, en dat kon, hem totaal niet boeien🙂 . Zoveel mensen zoveel meningen. Wat voor de ene het van het is, kan een andere mens niet boeien en omgekeerd.
Fotografie is nu eenmaal iets heel subjectiefs en niemand heeft de waarheid in pacht. Soms word ik ook gevraagd om in jury’s te zitten. Ook daar is er soms onenigheid tussen de juryleden. Maar als je aan iemand zijn mening vraagt over een bepaalde foto telt in feite enkel die persoon zijn mening. Er zijn ook al jureringen geweest dat je ergens toekomt en echt iets hebt dat het allemaal op geen kloten trekt. Het zou dan niet gepast zijn om dat luikkeels te zeggen en het dan af te bollen. Ik probeer zelf zoveel mogelijk dan toch op zoek te gaan naar het positieve ervan, ook al zit dat soms heel ver weg in bepaalde foto’s en is de fotograaf zelfs zich er niet van bewust.
De foto in de vorige post bijvoorbeeld is één van mijn favoriete beelden die ik zelf gemaakt heb. Ook hier zijn de meningen verdeeld over. Sommigen vinden hem super en anderen vinden hem dan maar weer niks. Uiteraard is het niet de bedoeling om hem enkel op een klein beeldschermpje te zien, deze foto moet je echt in het groot ervaren aan de muur, omdat het beeld dan echt tot zijn volle recht komt, en met dit in het achterhoofd gemaakt is: Een autonoom beeld dat op zichzelf kan staan, los van enig onderschrift. Je hoeft dan zelfs niet te weten of het nu in Benidorm of ik Maasmechelen (om maar een voorbeeld te noemen) gemaakt is.
Met die meerwaarde kom ik terug terecht bij Bruce Gilden, op zijn tentoonstelling in Amsterdam waar zijn Serie van Coney Island wordt getoond. Ze komt integraal uit zijn boek “Coney Island” dat ik al 5 jaar thuis heb liggen. Ik kende de beelden al vanbuiten omdat ik het boek al ontelbare keren doorbladerd had.
Wat ik dan weer vond is dat de foto’s aan de muur niet bepaald een meerwaarde hadden ten opzichte van de beelden in het boek. Dan kan verschillende redenen hebben. Enerzijds was ik al bevooroordeeld omdat ik de beelden allemaal al vanbuiten kende. Anderzijds omdat de beelden die er hingen ook niet veel groter gepresenteerd waren dan ze afgebeeld zijn in het boek. Er was nog wel een witte passe-partout rond en een zwarte ietwat glanzende houten kadertje, maar vond het niks toevoegen, het kwam een beetje “kneuterig” over. Uiteraard bleven de foto’s heel straf, maar dat tikje extra wat je van een expo mag verwachten ontbrak. In dit geval vond ik het boek straffer dan de expo.
Enkele weken terug zag ik de foto’s van Karin Borghouts hangen in Antwerpen. Ik had haar beelden al een paar keer gezien in een boekje, en was er toen al gefascineerd door. Toen ik haar beelden in levende lijve zag werd ik gewoon van mijn sokken geblazen. Ongelooflijk straf! De beleving van het beeld was gewoon super, en werd er gewoon in gezogen en kon er uren naar zien. Haar beelden werden als diasec gepresenteerd (wat op zich nu zeker niet gewerkt zou hebben bij Gilden zijn foto’s). Dit is denk ik ook haar doel dat ze voor ogen had toen ze de beelden maakte, om ze net zo te presnteren, en als finaal eindresultaat, als autonoom werk. Bij Gilden was zijn doel niet de presentatie in een gallerij maar eerder de Publicatie, en uiteraard in eerste plaats de grote liefde voor het vak en passie FOTOGRAFIE genaamd.

Written by Jimmy Kets

november 9, 2008 bij 11:38 am

Geplaatst in Uncategorized

26 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Interessante tekst.
    Dat iedereen een andere mening heeft vind ik juist zo leuk aan fotografie. Je voorbeeld van Blond Hair is prachtig. Je foto in de vorige post kan mij helemaal niet boeien. Al ben ik wel benieuwd om hem binnenkort in het groot te zien. Misschien dat ik dan een andere mening heb.

    Artur

    november 9, 2008 at 12:14 pm

  2. Bruce Gilden, da’s toch die gast die de mensen op straat bijna uit hun schoenen flitst? Fijn te horen dat het een aimabel man is. In het filmpje dat op het net circuleert, komt hij nogal agressief over, al wil ik wel graag zijn foto’s zien. Misschien op 13 december …

    Wat je schrijft over appreciatie van foto’s klopt deels. Ik moet toegeven dat ikzelf bepaalde fotografie heb moeten leren waarderen. Karin Borghouts bijvoorbeeld kan ik nu veel beter smaken dan een paar jaar geleden, al zijn sommige beelden in mijn ogen toch nog altijd totaal nietszeggend. Het is me nu wel duidelijk waar Jef af en toe zijn mosterd haalt🙂

    Karina

    november 9, 2008 at 4:56 pm

  3. Karina,ik haal af en toe mijn mosterd bij Tierenteyn in Gent. K.Borghouts ken ik van haar of pluim.🙂

    jef beirinckx

    november 9, 2008 at 6:08 pm

  4. Jef: straf hé!

    Karina

    november 9, 2008 at 7:05 pm

  5. en dat in een wereld waar bijna iedereen zich fotograaf noemt, hele interessante materie, hoeveel foto’s zouden er dagelijks op moeder aarde genomen worden? en hoeveel meningen per foto?

    nyklyn

    november 9, 2008 at 7:53 pm

  6. ik heb de uitnodiging van Borghouts’ tento gezien – blaasde me van mijn sokken! superfoto!

    @karina: wie zegt er dat jef niet eerst was!
    @jef: allé jong, bij tierenteyn! dan gaan we elkaar toch nog eens tegen het lijf lopen!

    dieterdelathauwer

    november 9, 2008 at 8:05 pm

  7. Borghouts zit ook wel héél dicht op Bert Danckaert denk ik.

    steven

    november 10, 2008 at 8:08 am

  8. @ allen: mijn inspiratiebronnen bevinden zich niet zozeer in de fotografie maar in het leven van elke dag en vooral in de schilderkunst. Iemand die ik zéér bewonder is de hedendaagse schilder Bert De Beul.Ik heb zowat al zijn boekjes. Als je wil weten waar L.Tuymans zijn mosterd gehaald heeft (om het in Karinatermen te zeggen). Verder moet men goede papieren aan mij kunnen voorleggen om te bewijzen dat er hier vernieuwende fotografen in het grote Fotorijk aanwezig zijn. Het is ons in het verleden allemaal al veelvuldig en dikwijls beter voorgedaan.Het wordt wel interessant als mensen er nieuwe wendingen aan kunnen geven.Ik ben nu een dik 1,5jaar bezig met mijn Kodakske en amuseer mij te pletter. Meer moet dat voor mij niet zijn.:)

    jef beirinckx

    november 10, 2008 at 9:47 am

  9. bert de beul en tuymans werden samen, op t zelfde moment door (oa) Richter beinvloedt. bert de beul duidelijk iets meer dan tuymans. laat ons t zo stellen. (ik ben van alledrie een fan)
    Tja, die vernieuwingsdrang is een utopie, uiteraard. maar een jonge fotografe die zeer dicht id buurt komt van een verstrekkende vernieuwende visie is deze dame: Stéphanie Yoshiwara. zij gaat in de eerste plaats voort op de visie van braeckman, maar gaat daarna nog veel verder.je kan haar werk hier zien: http://yoshiwara.exto.be . ik weet niet of links hier werken. Onbegrijpelijk dat ze nog nergens expo’s lopen heeft..

    coppez

    november 10, 2008 at 6:16 pm

  10. Yoshiwara en coppez, ferm werk!
    ’t Zou me niet verbazen als jullie les hebt gehad van den dikke (“Lieven Delafortrie).
    Dit zal voor menig fotoblogger een stapje te ver gaan want dit is al puur hedendaagse kunst .
    Ik kan dit best pruimen.

    jef beirinckx

    november 11, 2008 at 8:55 am

  11. hebben gehad natuurlijk

    jef beirinckx

    november 11, 2008 at 8:55 am

  12. “Het is ons in het verleden allemaal al veelvuldig en dikwijls beter voorgedaan” enkele comments hierboven.
    Gerhard Richter bewijst dit alweer.

    jef beirinckx

    november 11, 2008 at 8:59 am

  13. Wat betreft de expositie van Bruce Gilden ben ik het absoluut niet met u eens,u had ze liever in grotere formaten gezien?de expositie omvat de vintage fotos, dus natuurlijk zijn deze niet in grotere formaten,al zijn ze nog steeds een flink stuk groter dan de afdrukken in het boek.(wellicht had u zich beter moeten informeren) bovendien is de manier van inlijsten, wit passepartou met zwarte lijst vrij standaard.het enige wat rest is dat uw mening en omschrijving van een geweldige expositie vrij knullig is.adviseer een ieder te gaan kijken.

    geron

    november 11, 2008 at 12:13 pm

  14. @geron: Het feit dat dit de vintage foto’s zijn is me dan blijkbaar ontvallen, dit pleit uiteraard voor de grootte van de foto’s. De rest wat ik beschreven heb is mijn persoonlijke mening, en of u die nu knullig vind of niet, dat maakt mij niet uit. Ik dacht nochtans het woord subjectief meervuldig gebruikt te hebben.

    Jimmy Kets

    november 11, 2008 at 12:30 pm

  15. In den beginne werd fotografie ervaren als een handige, snelle manier om iets ‘af te schilderen’ Later dachten sommigen dat men er ook kon mee ‘schilderen’. Aangezien alle foto apparaten overal ter wereld hetzelfde voorwerp ook precies hetzelfde ‘afschilderen’, bedacht men allerlei technische trucs om het te doen voorkomen alsof elke fotograaf hetzelfde voorwerp met hetzelfde apparaat een beetje anders ‘schilderde’. Heden ten dage bedenken sommige fotografen met een fanatieke artistieke roeping allerlei foefjes om de goedgelovigen te doen geloven dat hun foto’s van een bepaald voorwerp ‘Kunst’ zijn, in schril contrast met die foto’s van hetzelfde voorwerp die geen ‘Kunst’ zouden zijn. Aangezien dat contrast meestal niet goed zichtbaar is, valt men als doorslaggevend (verkoops)argument terug op tot de verbeelding sprekende ‘ prestatie statistieken’ van wedstrijden, tentoonstellingen, galeries, musea, op de schijnbaar artistiek geïnspireerde evangeliën van de ‘name, fame and money makers’, op de sprookjeswereld van het ‘idolendom’…en op de wijdverspreide misvatting dat de Context (variaties in plaats, sfeer, afwerking, kader, formaat….) de foto tot kunst schept.

    Ik ben van mening dat fotografie nog altijd is zoals het in den beginne was en mijns inziens ook zal blijven, nl. niets meer dan een handige, snelle en efficiënte manier om iets ‘af te schilderen’. Hoe dat gebeurt bepaalt het apparaat en toebehoren, het enige echt interessante aan een foto is WAT er in te zien en te beleven valt. Aangezien de meeste mensen de meeste dingen gewoon zelf met hun eigen kijkapparaat, nl met hun ogen, rechtstreeks kunnen zien en beleven en dit bovendien veel beter en multifunctioneler kunnen doen dan via een vlakke afbeelding, zou een fotograaf zich af en toe eens de vraag kunnen stellen of het wel de moeite waard en zinvol is om van iets een foto te nemen onder de vorm van een tweedimensionale optische projectie en dit aan anderen te laten zien als iets wat de fotograaf heeft gezien. Een goed antwoord op die vraag vergroot de kans op een ‘goede’ foto. Een slecht uitgangspunt is alleszins de verwaande gedachte dat de fotograaf per definitie dingen zou kunnen zien en vastleggen die anderen met hun eigen ogen niet zouden (kunnen) zien. Dit verklaart waarom veel met artistieke pretenties behangen foto’s ten gronde niets meer zijn dan totaal overbodige, nutteloze en zinloze afbeeldingen van wat iedereen zelf – en op de koop veel beter – met de eigen ogen ‘live’ kan zien. Alleen sommige fotografen ‘onder elkaar’ en sommige jury’s die de individuele en vooral hun eigen subjectiviteiten als evenzovele Heilige Artistieke Koeien vereren, denken, neuten en leuteren daar anders over. Het is meteen de kiem van het nakend failliet van de fotografie als maatschappelijk betekenisvol beeld medium, ook in de persfotografie.
    Voor het overige is het natuurlijk aan elkeen van harte gegund om zich voluit te vermaken en te vermeien met het (foto)apparaat als hartverwarmend en troost brengend troetelding, ik doe dat zelf ook, ongeveer zoals verwoede duivenliefhebbers dat met hun vliegende troeteldieren doen, met dien verstande dat de toegangspoorten tot de heilige tempels der Kunst voor duivenliefhebbers en hun gevleugelde diertjes vooralsnog gesloten blijven.

    Jos Van Hecke

    november 12, 2008 at 9:36 am

  16. @ jef, merci, en neen, die ‘dikken’ ken ik niet🙂
    ik heb in st lukas brussel gezeten (’93-’97) en moet zeggen dat die naam mij onbekend is.

    waarom zou dit een stapje te ver zijn als fotoblog ?
    gr

    coppez

    november 12, 2008 at 2:01 pm

  17. Jos, (je naam komt me bekend voor), je hebt wel gelijk, op vele vlakken. fotografie IS idd in essentie het pure registreren vd werkelijkheid. De blijvende aantrekkingskracht vd fotografie ligt id voyeuristische aard vd kijker. de fotograaf is hier niet meer dan een futiele tussenpersoon tss kijker en werkelijkheid. Maar toch geloof ik dat een (goed) fotograaf ook kunstenaar kan zijn. Omdat hij meer aanbiedt dan zomaar een objectieve registratie. hij kan een tijdsbeeld vatten, of hij kan de kijker ipv te informeren, op een andere manier naar de werkelijkheid doen kijken. Allemaal relatief natuurlijk, als je kijkt naar vele fotografen die momenteel als kunstenaar worden erkend, en waarvan zeer velen juist die pure objectiviteit nastreven (becher, ruff, ..). De kracht van hun werk, ligt mi in het feit dat ze ons dwingen naar de werkelijkheid te kijken, en naar de niet voor de hand liggende schoonheid ervan;
    Ik hoop 1 ding : dat we niet terugkeren naar die f&)àçéé”ing pictorialisten.

    coppez

    november 12, 2008 at 7:13 pm

  18. @jos.
    Interessant schrijfsel van U. Vast waarheden durven in twijfel trekken – boeiend, en meestal typerend voor een kunstenaar.
    Graag zou ik evenwel ook de positieve pendant van uw stelling lezen. Hebt U het meer voor schilderkunst? Collagetechnieken? Grafiek? Beeldhouwen? Performance? Land Art? Muziek? Poëzie? Dagboeken? Zo ja, graag toelichting over uw motivatie.
    Het verdedigen van iets positiefs is immers vaak leerrijker dan enkel het afbreken van een ander gegeven.
    Ik tracht uw stelling, zij het vereenvoudigt, samen te vatten: fotografie kan enkel dienst doen als snapshot/vakantiekiekje voor de eigen herinnering en is hoofdzakelijk het resultaat van het gebruikte toestel. Heb ik dit goed begrepen?
    Een vindt U dat er een verschil is tussen een penseel en een fototoestel?
    Ik ben ook benieuwd naar enkele voorbeelden van in uw oog “goede fotografen”!
    Uw commentaar komt een beetje negatief en minachtend tov de fotografie over. Eén stelling om de waarde van de fotografie aan te tonen: dankzij de fotografie is de schilderkunst overgegaan van het louter “objectief” weergeven van de omgeving van de mens naar de meer innerlijke beleving.
    Nu ja, waar iedereen het vermoedelijk over eens is, is dat overdreven ophemeling en idolisering, nooit goed is. Nuancering is een goede deugd!

    Benieuwd naar uw wederwoord!

    mvg,

    dieter

    dieterdelathauwer

    november 12, 2008 at 7:46 pm

  19. Ik ben ook benieuwd naar de reactie van jos.
    Interessante reply van Dieter alvast.
    Het antwoord op de vraag “wat is kunst?” valt volgens mij niet te vatten in één boek, laat staan in een post op een blog.
    Persoonlijk word ik zelden of nooit geraakt door bijvoorbeeld een schilderij of een beeldhouwwerk, wat niet wil zeggen dat ik er geen bewondering voor zou kunnen hebben. Foto’s werken gewoon veel directer voor mij en kunnen me waarschijnlijk daarom meer prikkelen. Als ik bijvoorbeeld een beeld van Martin Parr zie hangen met daarop bijvoorbeeld een madam die iets aan het eten is en een vetvlek heeft op jaar mooiste jurk, dan prikkelt mij dat. Dan heb ik daar grote bewondering voor dat hij dat heeft gezien en met de rest van de wereld wil delen, fotografie is hoe dan ook een communicatiemidddel. Anderen zullen het zien als een banaliteit, maar ik spreek hier niet in naam van de anderen, ik spreek dan in naam van mezelf: “dit is kunst”. Zegt dat iets over de grote dinge des levens? nee zullen velen zeggen. Ik zeg ja: Het toont aan dat ondanks het vele geld dat je hebt en de dure maskers die je mag opzetten, toch maar een mens blijft en vergangkelijk enzovoorts. Ik ga er nu niet teveel over uitwijden…

    Jimmy Kets

    november 12, 2008 at 8:33 pm

  20. de eeuwige discussie.
    Fotograferen is schilderen met licht.
    Schilderen is fotograferen van licht.

    gunfotografie

    november 13, 2008 at 5:36 am

  21. Op deze zin van Jos wil ik alvast reageren: “de verwaande gedachte dat de fotograaf per definitie dingen zou kunnen zien en vastleggen die anderen met hun eigen ogen niet zouden (kunnen) zien. Dit verklaart waarom veel met artistieke pretenties behangen foto’s ten gronde niets meer zijn dan totaal overbodige, nutteloze en zinloze afbeeldingen van wat iedereen zelf – en op de koop veel beter – met de eigen ogen ‘live’ kan zien.

    Voorgaand tekstje kan ik met één fotografisch hulpmiddel met de grond gelijk maken: FLITS.
    Ik kan met mijn flits zaken onthullen, die jij niet ziet omdat ze zich bv ergens in een donker hoekje bevinden, waar elke mens gewoon aan voorbij loopt. Misschien een plat antwoord maar het is wel een waarheid, waar ik nu niet verder ga op ingaan. Op elke argument is er een tegenargument.
    Fotografie is gewoon iets heel subjectiefs, PUNT. Ik fotografeer de dingen in de realiteit die mij prikkelen, wat ik doe is dat gewoon registereren, maar ik bepaal wel hoe ik het onderwerp uitknip uit de realiteit, omdat die cadrage het best onderstreept hoe ik HET ervaar, dit is ook de vorm die ik de eventuele aanschouwer van mijn beeld aanbiedt. Niets meer of minder. Zijn mijn beelden sociaal relevant of kunnen ze de wereld redden? Zijn ze nodig? Vertellen ze een verhaal? Vergelijk het met muziek. Kan muziek de wereld redden? Enzovoorts… Soms kan muziek GEWOON MOOI zijn, en kan ik er gewoon van genieten. Of dat die muziek dan een betekenis heeft of niet, I don’t give a shit. GEWOON genieten, geprikkeld worden, net zoals je gewoon kan genieten van een mooie foto, of een beeld dat prikkelt, je eventjes doet wegdromen, genieten.
    Dankzij de fotografie, kan ik over straat lopen en soms gewoon genieten van de dingen die ik om me heen zie, zonder dat ik ze zelfs moet fotograferen. Ik kan me voorstellen dat mensen die bv met hun auto over de A12 rijden, zich zo ergeren aan al die mottige megawinkels, en panden. Als fotograaf kan ik er soms wel de schoonheid van inzien, en gewoon eventjes gelukkig zijn, en dat is veel waard…

    Jimmy Kets

    november 13, 2008 at 11:29 pm

  22. vollllllledig mee eens.

    dieterdelathauwer

    november 14, 2008 at 9:25 am

  23. jos is al weg. niet echt vriendelijk van hem: een discussie uitlokken en ’t dan direct afstappen.

    coppez

    november 14, 2008 at 4:21 pm

  24. He…euch, beste mensen, ik ben niet weg maar eventjes fysiek weg geweest. Ik mag jullie alvast bedanken voor deze interessante reacties. Dat doet mij nog het meest genoegen omdat ik vind dat er op veel fotoblogs en andere mega beeldbanken aanhoudend eenzijdig, kritiekloos en eigenlijk soms echt onnozel super positief over foto’s en fotografie geschreven wordt, alsof bijna elke foto een soort nieuw wereldwonder of – god betert – wereld erfgoed zou zijn. Ik wil mij daartegen wat afzetten, bewust een beetje tegengas geven omdat ik denk dat het medium fotografie daar uiteindelijk niet bij gebaat zal zijn. Bovendien heb ik het moeilijk met het toenemend misbruik van de fotografie als ‘Kunst’ in de betekenis en in de invulling die de gevestigde orde der ‘art makers’ daar met winstgevend oogmerk aan geven, nl. als instrument voor lucratieve beleggingen en speculaties. Een foto in zijn materiële vorm heeft trouwens een aantal dingen gemeen met geld, nl. de grondstof ‘papier’ (print/afdruk) en zijn onbeperkte reproduceerbaarheid (drukken). In zijn digitale ‘vorm’ is de foto verwant met giraal (virtueel) geld en tot welk misbruik, overwaardering en tot de waarde nul herleid produkt dit kan leiden, hebben we recent mogen beleven met de bankcrisis. Fotografie mag dan al in de lift zitten, de vraag is of die lift naar boven of naar beneden gaat en juist dat interesseert mij bijzonder, de toekomst van het medium fotografie, vanuit mijn interesse voor en affiniteit met dit medium.

    Onbegonnen werk en bovendien op deze blog niet erg functioneel om ten gronde op alle hierboven opgeworpen punten en vragen proberen in te gaan. Misschien later meer, in stukjes dan, volgens wat zich aandient.

    Toch heb ik hier uit elke reactie een paar dingen aangestipt die ik interessante denkstof vind om het medium beter en met een ander doel te trachten vatten.

    – “op een andere manier naar de werkelijkheid doen kijken” : zou kunnen, maar dan enkel als tijdelijk hulpmiddel om mensen te stimuleren om met hun eigen ogen de hun omringende werkelijkheid op andere wijzen te leren verkennen, anders te ‘kijken’ dan ze doorgaans gewend zijn.

    – “er een verschil is tussen een penseel en een fototoestel?” : zeker, een penseel dient mijns inziens niet (meer) om de werkelijkheid na te schilderen (de uitvinding van de fotografie heeft dit inderdaad overbodig gemaakt) maar om nieuwe, voorheen niet bestaande werkelijkheden te creëren en dit kan een fototoestel als optisch registratieapparaat op zich, absoluut niet. D

    Jos Van Hecke

    november 15, 2008 at 4:45 am

  25. He…euh, beste mensen, ik ben niet weg maar eventjes fysiek weg geweest. Ik mag jullie alvast bedanken voor deze interessante reacties. Dat doet mij nog het meest genoegen omdat ik vind dat er op veel foto blogs en andere mega beeldbanken aanhoudend eenzijdig, kritiekloos en eigenlijk soms echt onnozel super positief over foto’s en fotografie geschreven wordt, alsof bijna elke foto een soort nieuw wereldwonder of – god betert – wereld erfgoed zou zijn. Ik wil mij daartegen wat afzetten, bewust een beetje tegengas geven omdat ik denk dat het medium fotografie daar uiteindelijk niet bij gebaat zal zijn. Bovendien heb ik het moeilijk met het toenemend misbruik van de fotografie als ‘Kunst’ in de betekenis en in de invulling die de gevestigde orde der ‘art makers’ daaraan met winstgevend oogmerk geven, nl. als instrument voor lucratieve beleggingen en speculaties, maar ook in de betekenis van ‘Kunst’ als louter esthetisch consumptie product of als trigger voor doelbewust gestuurd consumptief gedrag. Een foto in zijn materiële vorm heeft trouwens een aantal dingen gemeen met geld, nl. de grondstof ‘papier’ (print/afdruk) en zijn onbeperkte reproduceerbaarheid (drukken). In zijn digitale ‘vorm’ is de foto verwant met giraal (virtueel) geld. Tot welk misbruik, overwaardering en een tot de waarde nul herleid product dit kan leiden, hebben we recent mogen beleven met de bank crisis. Fotografie mag dan al in de lift zitten, de vraag is of die lift naar boven of naar beneden gaat en juist dat interesseert mij bijzonder, de toekomst van het medium fotografie, vanuit mijn interesse voor en affiniteit met dit medium.

    Onbegonnen werk en bovendien op deze blog niet erg functioneel om ten gronde op alle hierboven opgeworpen punten en vragen proberen in te gaan. Misschien later meer, in stukjes dan, volgens wat zich aandient.

    Toch heb ik hier uit elke reactie een paar dingen aangestipt die ik interessante denkstof vind om het medium beter en met een breder doel trachten te vatten.

    – “op een andere manier naar de werkelijkheid doen kijken” : zou kunnen, maar dan enkel als tijdelijk hulpmiddel om mensen te stimuleren om met hun eigen ogen de hun omringende werkelijkheid op andere wijzen te leren verkennen, anders te ‘kijken’ dan ze doorgaans gewend zijn.

    – “er een verschil is tussen een penseel en een fototoestel?” : zeker, een penseel dient mijns inziens niet (meer) om de werkelijkheid na te schilderen (de uitvinding van de fotografie heeft dit inderdaad overbodig gemaakt) maar om nieuwe, voorheen niet bestaande werkelijkheden te creëren en dit kan een fototoestel als optisch registratieapparaat op zich, absoluut niet. De digitalisering van de fotografie (elektronische hardware en software) laat nieuwe mogelijkheden uitschijnen om verder te gaan dan louter registreren. Nochtans meen ik dat geen enkel elektronisch penseel, hoe high tech ook, nog niet kan tippen aan de mogelijkheden van een simpel penseel dat door mensenhand bestuurd wordt. Dit heeft te maken met de grenzen van de techniek en met het feit dat een elektronisch penseel uit de aard van het ding zelf altijd virtueel zal werken, nooit rechtstreeks een meer-dimensionale werkelijkheid (een object) kan creëren. Daarnaast kan men zich ook de vraag stellen of het zinvol is dat de fotografie op een geforceerde, manke wijze verder gaat dan zijn oorspronkelijke unieke eigenschap om de werkelijkheid optisch vrij getrouw te registreren, daar waar de schilderkunst juist zijn ‘dada’ gevonden heeft in het ontwijken van dit registreren en in het creëren van nieuwe werkelijkheden. Ik vermoed dat juist deze unieke eigenschap van de fotografie zo goed mogelijk behouden moet blijven, om de eenvoudige reden dat dit de kern is van de zin van haar bestaan en haar maatschappelijke functies. Het is de wissel op haar toekomst.

    – “Fotograferen is schilderen met licht.
    Schilderen is fotograferen van licht.” : mijns inziens een beetje voorbijgestreefd (de pictorialisten). Zoals de hedendaagse schilderkunst (van enig niveau) nog weinig voeling heeft met louter registreren en dus met de basis eigenschap van de fotografie, zo heeft de hedendaagse fotografie nog weinig voeling met de oude schilderkunst, zoals de pictorialisten dat zagen. Discussies zijn meestal ook niet eeuwig maar zeer veranderlijk en evolutief.

    – “Dankzij de fotografie, kan ik over straat lopen en soms gewoon genieten van de dingen die ik om me heen zie, zonder dat ik ze zelfs moet fotograferen.” : dit vind ik nu één van de meest interessante gedachten die hier geuit zijn. Het sluit perfect aan bij wat onder ‘het eerste streepje’ hierboven staat vermeld en bij wat ik in mijn oorspronkelijke reactie als kerngedachte aangaf, nl. dat fotografie een afgeleide en dikwijls ook overbodige optisch gestuurde vorm van kijken is omdat men de meeste dingen inderdaad evengoed en mijns inziens functioneel beter met de eigen ogen kan zien. Dit neemt niet weg dat fotografie inderdaad een hulpmiddel kan zijn om zelf beter te leren ‘zien’ en deze attitude eventueel ook via fotografisch werk bij anderen over te brengen, het (veelvuldig tot obsessief) fotograferen in feite een beetje overbodig te maken. Maar het optisch gestuurd kijken is ook niet helemaal hetzelfde als kijken met het natuurlijk kijk apparaat, de menselijke ogen. Er kan veel minder maar er kan ook iets meer, ‘inzoomen’ bv. maar het belangrijkste verschil ligt in het vastleggen van het waargenomen beeld en de reproduceerbaarheid en dus de mededeelbaarheid ervan (visuele communicatie). Dit brengt ons meteen tot de kern van de hele zaak, nl dat het er wel degelijk toe doet WAT men fotografeert, vastlegt, toont en dus communiceert. Communicatie kan smal of breed zijn, eenvoudig of ingewikkeld, helder of verwarrend, mededelend of interpretatief, bevestigend of onthullend, sympathiserend of kritisch zijn. Visuele communicatie kan ook verleidend of bewust misleidend zijn. Dit vertaalt zich in evenzovele vormen van fotografische communicatie die in de ‘boekskes’ als soorten of ‘takken’ van fotografie worden beschreven.
    En hier stop ik, wellicht tot later es, en nogmaals dank voor jullie interessante feedback.

    Toch heb ik hier uit elke reactie een paar dingen aangestipt die ik interessante denkstof vind om het medium beter en met een breder doel trachten te vatten.

    – “op een andere manier naar de werkelijkheid doen kijken” : zou kunnen, maar dan enkel als tijdelijk hulpmiddel om mensen te stimuleren om met hun eigen ogen de hun omringende werkelijkheid op andere wijzen te leren verkennen, anders te ‘kijken’ dan ze doorgaans gewend zijn.

    – “er een verschil is tussen een penseel en een fototoestel?” : zeker, een penseel dient mijns inziens niet (meer) om de werkelijkheid na te schilderen (de uitvinding van de fotografie heeft dit inderdaad overbodig gemaakt) maar om nieuwe, voorheen niet bestaande werkelijkheden te creëren en dit kan een fototoestel als optisch registratieapparaat op zich, absoluut niet. De digitalisering van de fotografie (electronische hardware en software) laat nieuwe mogelijkheden uitschijnen om verder te gaan dan louter registreren. Nochtans meen ik dat geen enkel electronisch penseel, hoe high tech ook, nog niet kan tippen aan de mogelijkheden van een simpel penseel dat door mensenhand bestuurd wordt. Dit heeft te maken met de grenzen van de techniek en met het feit dat een electronisch penseel uit de aard van het ding zelf altijd virtueel zal werken, nooit rechtstreeks een meer-dimensionale werkelijkheid (een object) kan creëren. Daarnaast kan men zich ook de vraag stellen of het zinvol is dat de fotografie op een geforceerde, manke wijze verder gaat dan zijn oorspronkelijke unieke eigenschap om de werkelijkheid optisch vrij getrouw te registreren, daar waar de schilderkunst juist zijn ‘dada’ gevonden heeft in het ontwijken van dit registreren en in het creëren van nieuwe werkelijkheden. Ik vermoed dat juist deze unieke eigenschap van de fotografie zo goed mogelijk behouden moet blijven, om de eenvoudige reden dat dit de kern is van de zin van haar bestaan en haar maatschappelijke functies. Het is de wissel op haar toekomst.

    – “Fotograferen is schilderen met licht.
    Schilderen is fotograferen van licht.” : mijns inziens een beetje voobijgestreefd (de pictorialisten). Zoals de hedendaagse schilderkunst (van enig nieveau) nog weinig voeling heeft met louter registreren en dus met de basiseigenschap van de fotografie, zo heeft de hedendaagse fotografie nog weinig voeling met de oude schilderkunst, zoals de pictorialisten dat zagen. Discussies zijn meestal niet eeuwig maar zeer veranderlijk en evolutief.

    – “Dankzij de fotografie, kan ik over straat lopen en soms gewoon genieten van de dingen die ik om me heen zie, zonder dat ik ze zelfs moet fotograferen.” : dit vind ik nu één van de meest interessante gedachten die hier geuit zijn. Het sluit perfect aan bij wat onder ‘het eerste streepje’ hierboven staat vermeld en bij wat ik in mijn oorspronkelijke reactie als kerngedachte al aangaf, nl. dat fotografie een afgeleide en dikwijls ook overbodige optisch gestuurde vorm van kijken is omdat men de meeste dingen inderdaad evengoed en mijns inziens functioneel beter met de eigen ogen kan zien. Dit neemt niet weg dat fotografie inderdaad een hulpmiddel kan zijn om zelf beter te leren ‘zien’ en deze attitude eventueel ook via fotografisch werk bij anderen over te brengen, het(veelvuldig tot obsessief)fotograferen in feite een beetje overbodig te maken. Maar het optisch gestuurd kijken is ook niet helemaal hetzelfde als kijken met het natuurlijk kijkapparaat, de menselijke ogen. Er kan veel minder maar er kan ook iets meer, ‘inzomen’ bv. maar het belangrijkse verschil ligt in het vastleggen van het waargenomen beeld en de reproduceerbaarheid en dus de mededeelbaarheid ervan (visuele communicatie). Dit brengt ons meteen tot de kern van de hele zaak, nl dat het er wel degelijk toe doet WAT men fotogreert, vastlegt, toont en dus communiceert. Communicatie kan smal of breed zijn, eenvoudig of ingewikkeld, helder of verwarrend, mededelend of interpretatief, bevestigend of onthullend, sympathiserend of kritisch zijn. Visuele communicatie kan ook verleidend of bewust misleidend zijn. Dit vertaalt zich in evenzovele vormen van fotografische communicatie, die in de ‘boekskes’ als soorten of ‘takken’ van fotografie worden beschreven.

    En hier stop ik, wellicht tot later es, en dank voor de feedback.

    Jos Van Hecke

    november 15, 2008 at 7:16 am

  26. we zouden een apart discussieblog over deze materie moeten beginnen,
    eigelijk (?)

    coppez

    november 15, 2008 at 5:59 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: