Jimmy Kets

Jimmy Kets' BLOG www.jimmykets.be

Diepzinnig gesprek

with 12 comments

In 2003 maakte ik een film over mijn grootmoeder in het rusthuis. Met mijn camera volgde ik haar van ’s morgens tot ’s avonds en achteraf monteerde ik het tot een documentaire van een half uurtje. Ze zat in de gesloten afdeling met andere dementerende oudjes. Op een bepaald moment werd mijn aandacht getrokken door een man en een vrouw die een gesprek aanknoopten. Zij wil weg, maar hij heeft nogal moeite om haar te verstaan…

Written by Jimmy Kets

augustus 25, 2008 bij 9:30 pm

Geplaatst in Uncategorized

12 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Mmm, om eerlijk te zijn, ik voel me rot.
    Ik hoop dat ik in staat ben om later voor mijn ouders te zorgen, zodat ze niet in een home terecht moeten komen.

    Ik vraag me ook af in welke mate deze 2 nog beseffen wat ze zeggen….

    ntone

    augustus 25, 2008 at 9:44 pm

  2. allereerst: ’t is eens wat anders dan foto’s. en al ken ik niks van film: ik lust het wel!

    ten tweede: Ik weet niet hoe je dit bedoelde, Jimmy: grappig, of juist schrijnend. Want ik vind dat dit filmpje alletwee is. Aan de ene kant is het écht lollig hoe hij 353 andere dingen verstaat dan wat zij eigenlijk écht wil zeggen en de wending van het blijven herhalen naar boos worden omdat-ie het niet verstaan heeft. Aan de andere kant is het echt schrijnend: zijn doofheid, haar heimwee (ze wil toch naar huis, weg uit de home, versta ik dat goed?), haar onkunde om luider te spreken (die kracht ontbreekt haar, denk ik,…) en de verwoede pogingen die hij doet om lief te blijven ondanks haar verwijten…
    Ocharme…

    Stephanie

    augustus 25, 2008 at 9:45 pm

  3. hmm, dit laat je toch even stil worden.

    tomleuntjensphotography

    augustus 26, 2008 at 6:23 am

  4. schitterend, de beste dialogen en inspiratie komen nog altijd uit het dagelijks leven

    nyklyn

    augustus 26, 2008 at 8:17 am

  5. in de gloria in’t echt. Dit is zò erg en tegelijk grappig, zoals stephanie het al zei. Ik word er vooral stil van en denk “damn, ik wil nooit van mijn leven in zo’n home zitten ( lees freakcircus )”. Telkens ik vroeger naar grootouders of familie moest in een home was dat afzien. Live aftakeling, keer op keer. Maar ik heb er ook wat afgelachen met die geschifte oudjes. toch is dees het bewijs dat ge dat niemand wilt toewensen.

    Dimi

    augustus 26, 2008 at 9:56 am

  6. Ik heb zelf eens de gelegenheid gehad een halve dag in een rusthuis te mogen fotograferen. Het doet je nadenken bij de vele oudjes die nog perfect weten waar ze zitten, wat ze doen. Nog elke dag de krant lezen, fitnessen of probleemloos euro’s omrekenen naar Belgische franken. Langs de andere kant zijn er ook zo velen die afhankelijk zijn van de hulp van de verpleging, de pillen en de cortisone die het lichaam afbreekt.
    Ik heb toen een hele fijne namiddag beleefd. Zo kwam er een dame van 96 jaar naast me zitten om te babbelen over mijn camera en de foto’s. Ze wilde niet met “die ouw menskes” babbelen want die vertelde in haar ogen toch maar zever.

    Als ik jouw grootmoeder zo zie denk ik terug aan de oudjes die weten waar ze zijn, ze heeft karakter, dat is duidelijk. De wil was er blijkbaar ook.

    Zalige reportage! Geen foto’s toen gemaakt?

    Greetz, RonnyE

    RonnyE

    augustus 26, 2008 at 10:56 am

  7. @ronny, de vrouw in deze film is niet mijn grootmoeder. Tijdens dat ik mijn grootmoeder volgede, werd mijn aandacht getrooken door deze twee mensen. Dit moeten zowat de enige 5 minuten geweest zijn, dat ik mijn camera niet op mijn grootmoeder gericht heb. Die dag heb ik geen foto’s gemaakt. Soms moet je keuzes maken.

    Jimmy Kets

    augustus 26, 2008 at 1:48 pm

  8. schitterend.
    schrijnend vind ik dit eigenlijk niet.. ik begrijp ook niet waarom er op basis van dit filmpje zo’n kritiek op rusthuizen is..
    in respect kunnen lachen met de hardheid en de tranen van het leven, is dat niet het mooiste wat er is?
    schitterend.

    dieterdelathauwer

    augustus 26, 2008 at 2:26 pm

  9. De onderlinge gesprekken voor deze mensen zijn van levensbelang, want vergeet niet dat ze dit thuis misschien niet kunnen omdat ze eenzaam en alleen zijn. Bekijk dit dus met een positieve instelling.

    Kris

    augustus 26, 2008 at 7:19 pm

  10. Schitterend!
    Je filmfragmenten getuigen ook van veel talent om de dingen te vinden
    Je kon even goed in de keuken op zoek gaan naar fouten die er gebeuren
    Dat is niet gebeurt en je hebt een grappig gesprek gevonden dat wel confronteerd

    Het is bijna pestgedrag van die man

    Super

    Dries Segers

    augustus 27, 2008 at 11:03 am

  11. En uiteindelijk begreep ze dat ze het anders moest formuleren. En ik vermoed dat hij het dan op slag door had wat die woorden écht willen betekenen. Alsof hij erna een heel verhaal kon afsteken over hoe hij met dat gevoel omgaat, zolang zat hij er ook al mee… Dat hij ook naar huis zou willen gaan. Ik ben er bijna zeker van.

    frankyvanherreweghe

    augustus 30, 2008 at 8:24 am

  12. Dit zie ik graag. Niet zo zeer het trieste aspect maar wel de dialoog en manier van filmen. Je vergeet dat het gefilmd is en ook vind ik het lage camera standpunt erg goed werken om het gevoel te creëren van zelf aanwezig te zijn.
    De dialoog is naar mijn idee ook iets waar menig schrijvers jaloers op zouden zijn. Het is haast onwaarschijnlijk en dat maakt het tot slot wél realistisch en zelfs triest.

    Ik ben er zeker van dat je filmproject gaat lukken.
    Graag volg ik de vorderingen hierin.

    Groetjes,
    jasper

    Jasper Van Tilburgh

    september 9, 2008 at 6:55 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: