Archive for november 2008
STEMBUSGANG
Godverdoeme Jos, ik heb gezegd dat ge moest STEMMEN op dienen blog van onzen Jimmy, ni da ge zijnen blog vol vetzakkerij moest bezoeken.
STEM NU!
Ja, we zijn weer genomineerd voor de site van het jaar, in de categorie fotoblogs. U die dit leest, en hier niet toevallig komt, deponneer uw stem in deze BUS.
Een Prettige Dag verder.
Voor verdere opmerkingen, tips of klachten kan U mij steeds per aangetekend schrijven bereiken, een gele briefkaart kan ook.
De firma dankt U voor het vertrouwen dat U in deze instelling heeft.
Bruce Gilden
Gisteren ben ik naar een fototentoonstelling geweest van Bruce Gilden in Amsterdam in gallerij TEN HAAF PROJECTS . Bruce Gilden is één van mijn favoriete fotografen, dus dit wou ik zeker niet missen. Ik had de eer om even met Bruce himself even een klapke te doen en een paar boeken die ik van hem had, te laten signeren. Toffe down to earth gast. Ik heb hem ook een paar van mijn beelden laten zien op mijn i-phone. Hij vond wel dat ik grappige beelden maakte, maar soms iets teveel van die humor in zijn ogen, kan natuurlijk zijn omdat ik hem enkel vooral dat soort beelden heb laten zien. Alhoewel, heb hem ook de foto van mijn Blond Hair laten zien, en dat kon, hem totaal niet boeien 
. Zoveel mensen zoveel meningen. Wat voor de ene het van het is, kan een andere mens niet boeien en omgekeerd.
Fotografie is nu eenmaal iets heel subjectiefs en niemand heeft de waarheid in pacht. Soms word ik ook gevraagd om in jury’s te zitten. Ook daar is er soms onenigheid tussen de juryleden. Maar als je aan iemand zijn mening vraagt over een bepaalde foto telt in feite enkel die persoon zijn mening. Er zijn ook al jureringen geweest dat je ergens toekomt en echt iets hebt dat het allemaal op geen kloten trekt. Het zou dan niet gepast zijn om dat luikkeels te zeggen en het dan af te bollen. Ik probeer zelf zoveel mogelijk dan toch op zoek te gaan naar het positieve ervan, ook al zit dat soms heel ver weg in bepaalde foto’s en is de fotograaf zelfs zich er niet van bewust.
De foto in de vorige post bijvoorbeeld is één van mijn favoriete beelden die ik zelf gemaakt heb. Ook hier zijn de meningen verdeeld over. Sommigen vinden hem super en anderen vinden hem dan maar weer niks. Uiteraard is het niet de bedoeling om hem enkel op een klein beeldschermpje te zien, deze foto moet je echt in het groot ervaren aan de muur, omdat het beeld dan echt tot zijn volle recht komt, en met dit in het achterhoofd gemaakt is: Een autonoom beeld dat op zichzelf kan staan, los van enig onderschrift. Je hoeft dan zelfs niet te weten of het nu in Benidorm of ik Maasmechelen (om maar een voorbeeld te noemen) gemaakt is.
Met die meerwaarde kom ik terug terecht bij Bruce Gilden, op zijn tentoonstelling in Amsterdam waar zijn Serie van Coney Island wordt getoond. Ze komt integraal uit zijn boek “Coney Island” dat ik al 5 jaar thuis heb liggen. Ik kende de beelden al vanbuiten omdat ik het boek al ontelbare keren doorbladerd had.
Wat ik dan weer vond is dat de foto’s aan de muur niet bepaald een meerwaarde hadden ten opzichte van de beelden in het boek. Dan kan verschillende redenen hebben. Enerzijds was ik al bevooroordeeld omdat ik de beelden allemaal al vanbuiten kende. Anderzijds omdat de beelden die er hingen ook niet veel groter gepresenteerd waren dan ze afgebeeld zijn in het boek. Er was nog wel een witte passe-partout rond en een zwarte ietwat glanzende houten kadertje, maar vond het niks toevoegen, het kwam een beetje “kneuterig” over. Uiteraard bleven de foto’s heel straf, maar dat tikje extra wat je van een expo mag verwachten ontbrak. In dit geval vond ik het boek straffer dan de expo.
Enkele weken terug zag ik de foto’s van Karin Borghouts hangen in Antwerpen. Ik had haar beelden al een paar keer gezien in een boekje, en was er toen al gefascineerd door. Toen ik haar beelden in levende lijve zag werd ik gewoon van mijn sokken geblazen. Ongelooflijk straf! De beleving van het beeld was gewoon super, en werd er gewoon in gezogen en kon er uren naar zien. Haar beelden werden als diasec gepresenteerd (wat op zich nu zeker niet gewerkt zou hebben bij Gilden zijn foto’s). Dit is denk ik ook haar doel dat ze voor ogen had toen ze de beelden maakte, om ze net zo te presnteren, en als finaal eindresultaat, als autonoom werk. Bij Gilden was zijn doel niet de presentatie in een gallerij maar eerder de Publicatie, en uiteraard in eerste plaats de grote liefde voor het vak en passie FOTOGRAFIE genaamd.
EXPO GENK
Vanaf zaterdag 8 november loopt er in het cultureel centrum van Genk een foto-expo van mij. Er zal een selectie van 25 beelden te zien zijn uit mijn “WOMEN COLLECTION”. Niet alleen oud, maar ook recent werk van het laatste half jaar wordt er getoond op groot posterformaat. Tevens worden er ook 3 van mijn filmpjes geprojecteerd in een black box op groot scherm. Allen daarheen dus!
Tijdens dit schrijven ben ik nog volop bezig de filmpjes proper achter elkaar te monteren en van deftige ondertitels en credits te voorzien. Half 3 ‘s nachts is het ondertussen, en ik moet ze nog vannacht op DVD branden…. Gisterennacht was het ook al van dat, ik begin stilaan naar wat rust te snakken, maar de komende dagen en weken staat er nog heel wat op het programma…
Hier meer info over expo. Aanleiding is trouwens het feit dat ze bij het Motives festival mijn beeld op de affiche staan hebben. Volgend weekend ben ik ook hun festivalfotograaf.
Door technische omstandigheden zullen de filmpjes pas vanaf zaterdag 15 november te zien zijn.
Onderstaand beeld zal er ook te zien zijn. Ik maakte het een paar maanden geleden in Las Vegas.
On the road
Vandaag heb ik 3 cafés gefotografeerd in Oost-Vlaanderen. Zo’n 1200 keer afgedrukt. Onderweg heb ik 2 keer mijn auto aan de kant gezwierd om deze 2 beelden te maken. Hoe langer hoe meer begin ik te beseffen in wat voor “wondermooi fotografisch land” we hier wonen… Visueel verschillen deze foto’s enorm van de beelden die ik aan het maken ban van de volkscafés. Daar spatten de kleuren van af, en speelt flitslicht een zeer belangrijke rol. Voor nostalgie zal er weinig of geen plaats zijn. Tot hiertoe heb ik volkscafés voornamelijk in zwart-wit gefotografeerd gezien, maar daar ben ik niet zo een voliefhebber van. Alsof de foto’s een eeuw geleden gemaakt zijn, terwijl er nu ook volop in geleefd wordt. Het is eigenlijk een zonde vind ik om de kleurenpracht die er terug te vinden is, te herleiden tot zwart wit. Maar dat is natuurlijk mijn persoonlijke smaak en visie, en elke fotograaf heeft zijn of haar verhaal te vertellen, en gebruikt de middelen die dit verhaal het best in de verf zetten, zwarte verf of een pot rood, groen en blauw
1106 beelden later
Vanmorgen om half 11 vertrekken en ‘s avonds om 9 uur terug thuis gekomen na een tocht langs 6 volkscafés in Vlaams Brabant. Om half 9 ‘s avonds keek ik even op mijn lijst en ik zou nog een 6de café gedaan kunnen hebben, maar mijn gevoel zei dat het geen goed idee was. De fotografische geest wordt na een dag werken ook wel moe, en verlangde naar rust en oh ja, eten, dat was alweer van giesterenavond geleden, geen tijd onderweg gehad. Enkel een Lambikske en een paar liter cola, ik ga immers voor scherpe foto’s. Af en toe moet je gewoon stoppen, want anders bij een opdracht als de deze, begint de routine teveel de kop op te steken. Beter een nachtje rust en dan morgen weer er met een frisse geest er tegenaan….
Ja, die 1106 beelden is het aantal dat ik vandaag gemaakt heb. Lang leve digitaal.
