USA Dag 5

Vandaag de eerste volledige dag Boston achter de rug. Kilomters lang hebben we gewandeld, mijn rugzak begint serieus door te wegen en ik moet de pijnlijke gevolgen dragen van mijn vergetelheid om me afgelopen dagen in te smeren met zonnecreme.
Nu niet direct de meest spannende stad ter wereld. Zeker in vergelijking met New York wast maar een makke boel. De man in de anderste foto verbeeldt het beste mijn gevoel van de dag.

USA Dag 6

Liefste dagboek. Vandaag zijn we naar de walvissen gaan kijken. Ik vond het het heel leuk! Ook al was ik na 1 uurtje varen kotsmisselijk en heb ik de rest van de trip plat op de grond gelegen. Behalve toen er plots walvissen te zien waren ben ik toch even opgestaan en heb ik een paar foto’s gemaakt.
Uw kapoentje,
Jimmy

USA Dag 7

Vanmorgen onzen huurauto gaan oppikken int stad (Boston nog steeds). Ne Pontiac coupe g6, niet slecht. Af en toe eens goed de banden laten gieren was een must! Optrekken ging nog wel snel maar vanaf 70 per uur valt ie precies stil. Goei auto’s bouwen is blijkbaar niet voor de Amerikanen weggelegd, maar ja, snel rijden op de Amerikaanse wegen mag je toch niet…
We zijn Boston uitgereden naar het zuiden toe, uren gereden om uiteindelijk in één of ander dorpke waar de naam me weer van ontglipt, binnen te rijden. Nu niet echt spectaculair. Maar net voor onze terugkeer naar de parking, kruisten we deze bodybuilder (“iets” na zijn hoogtepunt). Zak (fototas) op de grond gezwierd, gepaste lens op gedraaid en foto’s beginnen maken.
Nadien zijn we nog in “Sandwich” gepasseerd en dan wast ongeveer 10 uur savonds. We hadden nog niet gegeten en waren naarstig op zoek naar een motel. Snel even bij den McDonald’s binnengesprongen en beetje boecht binnengeslagen. Bij het buitengaan viel mijn blik op de letters DRIVE THRU. Ze deden mij denken aan de intro van David Lynch’ film Lost Higway (waar gele wegmarkeringen de intro sieren). Er was net nog een beetje blauw in de lucht en bovendien stond er nog een blauwe auto eenzaam geparkeerd. Zak weer op de grond gezwierd en Mark III bovengehaald met 16-35mm. iso op 1000 gezet, diafragma 4 en op 1/15 van een seconde de foto gemaakt. Allez, een paar foto’s tot ie scherp genoeg was met mijn goesting. Ik gebruik nooit een statief, geen zin om ermee te sleuren. In omstandigheden als deze zou het wel van pas komen en kan de foto nog wel beetje scherper zijn enzo, maar dat weegt voor mij niet op tegen het ganse dagen meezeulen van da statief. Twas nog wel grappig daar op de grond te liggen tijdens het fotograferen. De mensen keken nogal raar op (allez, naar beneden). ééntje vroeg me of dat er op die plaats een moord gebeurd was ofzo Hillarisch! Dat zijn de momenten dat je volop geniet van het fotograaf zijn.
Omstreeks kwart voor 12 hebben we dan een motel gevonden aan een betaalbaar bedrag dollars.

USA Dag 8

De laatste volledige dag van onze trip. Wat rondgereden in de buurt van White Mountain – New Hampshire. Naast een of ander meertje botste ik op onderstaand tafereel. Een hondje dat vastgemaakt was aan een paaltje werd gevoederd met cheese crackers. Ik dacht eerst dat het beestje was achtergelaten door wat hikers die het dier een scenische bergwandeling wilden besparen, maar bleek dat den hond van de inzittenden van de auto was. Originele manier alvast om uw kroost te voederen
Nadien nog wat rondgereden op zoek naar een motelleke… Stop de auto!!!! Mijn oog was net gevallen op een wasserette waar het laatste zonlicht binnenscheen. Ja, ik heb iets met wassalons, het is iets wat mij om de één of andere reden fascineert. Elke usa trip moet ik er wel minstens ééntje van binnen gezien hebben. Nadien ging de zoektocht verder naar een niet te duur motel. na enkele veel te dure ketens links te laten liggen hebben we uiteindelijk nog iets van aanvaarbare prijs gevonden. De geur die in de kamer hing alsof er één of ander wild dier de nacht voordien gestorven was, hebben we er maar bijgenomen…

USA Dag 9

De laatste halve dag voor het vertrek naar huis… In plaats van veel te vroeg op de luchthaven van Boston te arriveren zijn we nog naar één of ander strandje geweest op zo’n uurtje van de luchthaven. Samen met mijn broer een wandelingetje gemaakt en met mijn camera in de aanslag.
Man man, tis verdomd moeilijk om zomaar op een strand foto’s te beginnen maken. Als ik een vlieg kon zijn met een camera en onbevangen zou kunnen fotograferen…
Als je met zo’n camera machien met een 80-200 mm het strand komt opgewandeld heeft iedereen je direct gezien. Je kan het echt niet maken om boenk iedereen zomaar te fotograferen. Ja, hoe zou je zelf zijn als je op het strand ligt te zonnen en er begint ineens een kerel foto’s van je te maken. Als je een kindje idyllisch een dutje ziet doen op zijn handdoeksken kan je daar niet zomaar beelden van beginnen schieten. Dan moet je dat gewoon vragen, maar zelfs dan nog… Hier in Belgie ligt dat misschien “iets” simpeler als je kan zeggen dat je voor de gazet werkt en dat het voor ne foto vant schoon weer is. Maar probeer dat maar eens op een godvergeten amerikaans strand te doen. Ik heb ook soms echt geen zin om dat allemaal uit te leggen. Behalve als er een madammeke met haar hondje zit dan vraag ik dat wel en meestal zijn die mensen dan heel fier op hun beest en kan je beginnen te fotograferen maar met bijvoorbeeld kinderen ligt dat toch wel iets anders. Er moet ergens een aanleiding zijn waarom je fotografeert. Zomaar een foto van een madam maken die aant zonnen is? Met een telelens kom je der nog mee weg maar liefst zou ik dat dan met mijn 16-35mm doen, zo dicht mogelijk. Misschien denk ik wel teveel na maar toch, tis ni gemakkelijk die strandfotografie. Een aanleiding om een foto te maken kan bijvoorbeeld ook een tatoeage zijn zoals onderstaand beeld, dan vraag ik dat ook even. Die man was even fier over zijn stel poezen op diens rug dan dat madammeke met haar kefferke.

Back in Belgium

waar waren we gebleven… ah ja, tien dagen geleden ben ik samen met mijn broer vertrokken op reis, andermaal naar The United states of A. 2 en half dagje New York en dan nog wat Boston stonden op het programma. Tijdens deze trip ben ik zo goed als geen internet tegengekomen, dus kon ik niet deftig liggen bloggen. Onder de noemer beter laat dan nooit zal ik der dan nu maar aan beginnen, in omgekeerde volgorde.
Voor de eerste keer in mijn leven heb ik echt eens deftig geslapen int vliegtuig, vertoevend in een zalig dromenland. Onderstaand beeld heb ik gemaakt voor de terugvlucht op de luchthaven van Boston.
Deze reis heb ik eens voor één keertje niet in RAW gefotografeerd. Mijn programmakes zijn nog niet aangepast aan mijn RAW bestanden van mijn markIII. Had echt geen zin om savonds heel het zootje te converteren om ze te kunnen bekijken. Ik had ook geen zin om mij zorgen te maken of ik voldoende geheugenkaartjes had. Heb me du dus af en toe eens goed kunnen laten gaan met het fotograferen. Een dagje New York met meer dan 1000 beelden bijvoorbeeld De kwaliteit van die MarkIII jpegs vind ik echt wel dik in orde, zelfs al wil ik der een vergroting van maken dan zal dat ook nog wel deftig lukken.
wordt vervolgd…

Nikon photo awards EXPO

Sinds vorige week loopt in het fotomuseum in Antwerpen de foto expo van de Nikon Photo Awards.
Zaterdag ging ik eens op mijn gemak een kijkje nemen. Geen proper ingekaderde foto’s met bijbehorende naamkaartje en zorgvuldig getypte bijschriftjes, maar wel een “ellenlange projectie” (allez, 3 projecties, die de zelfde foto’s met ietwat tijdverschil de 3 verschillende muren van de gallerij vant fotomuseum beschijnen). De totale duur van zo’n cyclys heb ik niet gechronometreerd, maar ik kan zeggen dat het lang was, zeer lang en vermoeiend. Komt het door het feit dat er geen zitobject was of kwam het doordat de selectie van de beelden niet echt denderend te noemen was? Uiteraard zijn er sterke beelden tussen die je doen blijven en kijken, maar er zat toch ook werk tussen dat van een laag niveau was, geeuw. Wat mij persoonlijk stoort is dat er geen naamsvermelding was bij de geprojecteerde beelden (toch wel één van de basisrechten van de persfotografie zo dunkt me).
Genoeg geklaag en gezeur, hier ist goeie nieuws: Tis gratis!

dnoh

Om het woord hond niet te direct in mijn titel te gebruiken. Een andere titel had natuurlijk god kunnen zijn (dog).
Een paar weken geleden plaatste ik onderstaande foto van nen hond op mijnen blog. Ik maakte de foto in the US and A.
Vandaag staat ie op de cover van de Uitgelezen bijlage van De Morgen, als themabeeld bij “reisliteratuur”.
Altijd wel fijn als er zo een beeld gepubliceerd wordt, dat je tijdens een reis gemaakt hebt.
Man man, wat een shitweer, niet te doen die regen. Hopelijk schijnt dit weekend de zon over Coney Island. Dringend eens mijn koffer leegmaken van mijn vorige reis.

Nogmaals hondjes (mijn excuses)

Dit dartelende stel hondjes en Paris Hilton op leeftijd kwam ik vanmiddag tegen op de Meir.

Jimmy@work

Ziehier, een fotoke van mezelf, al liggend op de grond voor de deur van den Opel in Antwerpen. Foto door Klaas De Scheirder.